Test

Stel, je staat op de Afsluitdijk en kijkt naar de Waddenzee.
meerminder
Water, golven, vogels, lucht. En de horizon. Je draait je om en kijkt naar het IJsselmeer. Water, golven, vogels, lucht. En de horizon. Een andere.
Titus Swart, bevlogen beeldmaker, doet zulke dingen en raakt gefascineerd door horizonten. Hij wil ze het liefst naar zijn hand zetten en voegt de daad bij de gedachte.
Het begint tamelijk simpel. Hij schoont zijn beste foto's. Niets en niemand leidt af. Van de horizon. De vogels zijn gevlogen, er ligt niks meer in het zand op het strand. Dan koppelt hij twee horizonnen aan elkaar. Abrupt soms. Dat leidt geregeld tot verrassende taferelen. Botsingen, ook. Tussen voor en achter, dag en nacht, vandaag en morgen, slecht weer en mooi weer.
Titus Swart is niet snel tevreden. Het is hem nog te voorspelbaar. Hij wil verder vervreemden, verder abstraheren. Opdat mensen niet éventjes kijken, maar blíjven kijken. En meedenken en zelf denken. Het werk wordt ook groter, breder, avontuurlijker. Drie, vier, zelfs vijf combinaties nemen de plaats in van twee. Details maken hun entree. En spelen een meeslepend spel.

Titus verbreedt zijn horizon, letterlijk en figuurlijk.

Volgens mij is het eind van de einder nog lang niet in zicht.

Paul Mertz


Just suppose, you are standing on the Afsluitdijk looking out over the Waddenzee.
moreless
Water, waves, birds, sky. And the horizon. You turn and regard the IJsselmeer. Water, waves, birds, sky. And the horizon. A different one.
The inspired maker of images Titus Swart does things like that and is fascinated by horizons. He prefers to arrange them himself, and that is precisely what he does.
The start is fairly simple. He cleans up his best photographs. Nobody and nothing is allowed to distract from the horizon. The birds have flown away, there is nothing left in the sand on the shore. Then he joins two horizons together. Abruptly at times. This often leads to surprising results. Clashes too. Between foreground and background, day and night, today and tomorrow, rain and shine.
Titus Swart is not easily satisfied. It is still too predictable for him. He wants to take the alienation and abstraction further. So that people will not just look for a moment, but keep on looking, share his thoughts and think for themselves. The work grows in size and breadth and becomes more adventurous. Three, four, or even five combinations instead of two. Details make their appearance. And play an engrossing game.

Titus broadens his horizon, literally and metaphorically.

And I think the end of the horizon is still a long way off.

Paul Mertz